Powered by Bravenet Bravenet Blog

Subscribe to Journal

Wednesday the 12th of September 2007

11:58:55 PM (3687 days, 5h, 43min ago)

Ervaringen met De Werkacademie


Via de forum-discussielijst kregen we enige verslagen binnen van mensen die hun ervaringen meldden met De Werkacademie. Hieronder een van deze ervaringen:

Ervaringen na paar weken `Werkacademie': Ongevraagde bemoeienis. Onprofessionele sollicitatiebegeleiding. Controle. Eigen initiatieven worden niet gewaardeerd. Sollicitatiebrieven moeten door de ambtenaren worden nagekeken. En ook al schrijf je goed, moet de brief nog worden vormgegeven in een met klem geadviseerde stijl, zelfs als die in strijd is met lesstof uit een eerdere sollicitatiecursus. Alles wordt gebracht als voor je bestwil. Vage beloften over makkelijk te vinden betaalde arbeid die niet waar worden gemaakt. Er worden dingen verteld die niet kloppen, bv. dat je inspraak hebt in keuzemogelijkheden van je traject. Er wordt de eerste week naar je geluisterd, maar daarna niet meer, dan moet je aanwezig zijn op hún voorwaarden, ambtenaren komen zelfs met vacatures waarvan hun collega eerder al had gezegd dat die niet pasten. Als je zelf je eigen plannen hebt en bezig bent met een zinvol eigen `traject', komen ze voortdurend langs om `ongedwongen' met je te praten, lees: om hun zin door te drijven. Notities schrijven ze de hele tijd, zelfs niet ter zake doende inbreng in de groep tijdens de koffiepauze wordt soms opgeschreven. Een sfeer van: alles wat je zegt kan tegen je worden gebruikt en dat heb ik ook zien gebeuren om me heen. Het is infantiel hoe je wordt opgehaald met een juf met lijst voordat je zes trappen op moet. Sommige methoden doen denken aan een open inrichting, en laten mensen niet in hun waarde. Antwoorden op duidelijk gestelde vragen gaat men sneaky uit de weg. Daar moet een grondige training aan vooraf zijn gegaan! Wie meewerkt maar assertief blijft wordt bedreigend gevonden, de ingestudeerde glimlach verdwijnt dan meestal snel. DDR-achtig systeem, zou me niet verbazen als er ook infiltranten van inlichtingendiensten tussen de cursisten worden geplaatst. Men wordt onder een vergrootglas bekeken maar niet erg serieus genomen omtrent arbeidsverleden. Wat men opgedragen krijgt wordt nagecontroleerd, op het absurde af. Maar spontaan gedane sollicitaties per internet, zoals dat werkt bij www.werk.nl, van het CWI, wat blijkens mijn ervaring helemaal geen slechte vacaturesite is, (heeft me al meerdere uitnodigingen en tijdelijk werk opgeleverd) worden meestal niet interessant genoeg gevonden op diep op in te gaan, het wordt dagelijks genoteerd als teken dat je goed bezig bent. De leiding stimuleert vooral `klassieke' sollicitaties uit aangedragen knipselmappen, meestal gekopieerde advertenties uit de bladen waar per degelijke brief op moet worden gereageerd. Van die vacatures waar minstens honderd anderen op schrijven en waarvan de procedure een paar weken duurt. Dat het allang niet meer zo werkt bij veel bedrijven, gaat er bij de leiding niet in. Met snelle reïntegratie heeft dit nauwelijks iets te maken. Van medecursisten hoor ik dat er pas wordt bemiddeld bij werk of stageproject als dat van bovenaf is uitgezocht of voorgeschreven, niet bij eigen sollicitaties waar je wat aan positieve `backing' zou kunnen hebben. Als dit zes of acht weken duurt, is het nog uit te houden, maar daarna niet meer lijkt me, vooral als er dan nog geen betaald werk is gevonden. Het is duidelijk dat de `docenten' van de zg. `Werkacademie' beter geschoold zijn in orde houden en hun wil opleggen aan cursisten dan in het verschaffen van adequate begeleiding. Men doet er alsof er wordt samengewerkt op voet van gelijkwaardigheid maar dat het niet zo is, heb ik met stijgende verbazing reeds geconstateerd bij hoe sommige medecursisten worden aangepakt.

Tot slot, ik kan ieder die er moet verschijnen aanraden om steeds aan te dringen om individueel serieus genomen te worden en niet als een massafiguur te worden behandeld.
Het is inderdaad helaas zo dat sommige mensen meer structuur, begeleiding en peptalk nodig hebben dan anderen, dat is ook normaal,en het is goed dat genoeg mensen bij deze aanpak veel baat kunnen ondervinden, maar dat geeft mijns inziens het personeel van de `Werkacademie' nog niet het recht om mensen een etiket op te plakken of als eenheidsworst te behandelen, ook al doet men of er persoonlijk met je wordt meegedacht. Werken? Heel graag, liever vandaag dan morgen maar dan wel normaal betaald per loonlijst en volgens CAO. Dus los van de controle van de wet Werk en Bijstand wat bij uitstroom naar verdere reïntegratie in het vooruitzicht wordt gesteld. Gesubsidieerde baan mag ook. Lukt dat niet in een keer? Ga met degenen in overleg die je aan moeten sturen. Het gaat om jouw toekomst en niet wat ambtenaren er aan invloed op willen uitoefenen.
   

 

1 reactie(s).

Posted by Froukje Teleur:

De nieuwste poging om mensen met een Sociale Dienst uitkering zo snel mogelijk aan het werk te helpen is het prestigeproject van wethouder Marco Florijn onder de naam "de Werkacademie". Nou ja, aan het werk te helpen??? Je zit vier dagdelen per week achter een computer te staren naar de vele vacatures die voorbij rollen waar je of niets mee hebt, of domweg niet eens voor in aanmerking kunt komen. Af en toe wordt er een zogenaamd "spelletje" in de groep gegooid waar je dan over moet nadenken, met als doel te kijken hoe hoog het intelligentiepeil van de deelnemers is, of om te zien wat die volwassen werkzoeker nou toch zo verkeerd doet bij het solliciteren. Voor sommigen reden genoeg om daar niet op in te gaan omdat ze het vrij lullig vinden overkomen voor de volwassen deelnemer die heel wat ervaringen heeft opgebouwd op het gebied van het zoeken naar werk. Bovendien horen dat soort "spelletjes" meer thuis in een kinderklasje. Op de deuren hangen grote vellen papier met daarop een hele reeks namen van deelnemers die toch een baantje hebben gekregen. Dit om diegenen te stimuleren die nog zoekende zijn. Regelmatig wordt er naar die namen gewezen met de opmerking "Zie je wel. Het kan dus wel". Wat ze er niet bij vertellen is dat het vaak om hele tijdelijke baantjes gaat en de meeste gelukkigen nog net de goeie leeftijd hebben om ergens voor in aanmerking te komen. Vijfenveertig plussers vind je er praktisch niet op terug. Daarnaast is het niet bekend of ze allemaal wel zo tevreden zijn met het pas verworven baantje. En het is ook niet bekend hoe ze dat werk hebben gekregen. Hebben ze zich iets laten aanpraten en durfden ze geen "nee" te zeggen? Hebben ze maar snel iets aangenomen om van al die bijstandverplichtingen af te komen? Of hebben ze eindelijk de baan van hun leven gevonden.

Soms krijgt een deelnemer een persoonlijke opdracht voorgeschoteld. "Ik heb een opdracht voor je. Maak een sollicitatiebrief waarin je al je fantasie los laat en je persoonlijkheid en moti
Friday the 23rd of November 2007 @ 04:16:52 PM (3615 days, 12h, 25min ago)

Post New Comment

No Smilies More Smilies »